เนื่องจากลายเสื้อยืดสกรีนโดยพื้นฐานแล้วคืองานสองมิติ
หากเราอยากจะใส่ความคิดสร้างสรรค์เข้าไปในงานออกแบบ
สิ่งที่เราสามารถฉวยใช้ในงานเพื่อสร้างมิติความเคลื่อนไหวให้เกิดขึ้น
ก็คือการเล่นกับการบิด ดัด ตัดกันระหว่างสีกับพื้นที่ว่างจนเกิดภาพลวงตาขึ้น

ถึงแม้จะถูกข้อจำกัดในการพิมพ์สกรีนอยู่ที่สองมิติ แต่เมื่อคนมองมายังลายสกรีนจะรู้สึกว่าเกิดความเคลื่อนไหว
รับรู้ถึงความบิดเบี้ยวโค้งงอของลายที่อยู่ข้างหน้า

ทำได้ตั้งแต่ระดับอ่อนๆ ให้แค่พอรู้สึกเกิดความเคลื่อนไหว ไปจนถึงระดับลวงตาจนเกิดความรู้สึกไหลลื่น หมุนวน เหมือนถูกดูดกลืนเข้าไปในงาน

นักออกแบบสามารถผสานภาพลวงตาเข้ากับแบบตัวอักษร โดยเน้นไปที่การนำเสนอที่ตื่นตา ดึงดูดเหมือนต้องมนต์สะกดเป็นเป้าหมายหลักเพื่อให้เกิดภาพจำ มากกว่าเน้นการสื่อสารความหมายผ่านข้อความ

การเลือกคู่สีให้สอดรับกับงานแนวลวงสายตานี้ นิยมเลือกใช้แค่ 2 คู่สี แน่นอนที่สุดคือ ขาวและดำ
ซึ่งเป็นสีที่ตัดกันอย่างชัดเจนและสร้างมิติลวงตาได้ดี

อย่างไรก็แล้วแต่สำหรับนักออกแบบแล้ว เราสามารถหยิบคู่สีที่ตัดกันในเฉดอื่นๆมาเล่นได้อิสระ คำนึงถึงแค่ว่าสีพื้นคือ ตัวสีเสื้อยืด เป็นสีไหน
จากนั้นค่อยออกแบบลายเสื้อยืดด้วยโทนสีตรงข้ามกัน

แค่นั้นก็เปิดพื้นที่ให้กับจินตนาการมากมายแล้ว